استفاده از عینک آفتابی پس از لیزیک

لیزیک

چیزی که باعث می شود فرد به عینک نیاز پیدا کند، عدم تطابق انحنای قرنیه، قدرت عدسی چشم و طول کره ی چشم است. برای حل این مشکل باید روی قرنیه که مهمترین بخش چشم است تغییر و تحولاتی ایجاد کنند و از سال ها پیش برای اولین بار روس ها روی قرنیه خراش هایی را با تیغه ی الماس ایجاد کردند و در نهایت نتایج خوبی از آن حاصل شد.

سال ها بعد، کشورهای غربی با استفاده از این روش و تحقیق و پژوهش در آن باعث گسترش این نوع عمل در جهان شدند و در نهایت به جایی رسیدیم که پزشکان در جهان توانستند عینک را با استفاده از این روش حذف کنند.

در روزهای اول این عمل به دلیل برداشتن لایه اولیه قرنیه، بیمار به طور کامل به نور حساس میشود، اما حداکثر بعد از سه ماه از عمل بیش از 70 تا 80 درصد از بیماران کاملا بهبود مییابند و هیچ نشانهای وجود ندارد که بیمار آن را به حساسیت به نور نسبت دهد.

حساسیت به نور ممکن است در افرادی که عمل لیزیک را انجام ندادهاند هم مشاهده شود و به همین دلیل یک عارضه پس از عمل تلقی نمیشود و استفاده از عینکهای فتوکرومیک که اشعه ماورابنفش را به خوبی جذب میکنند، پیشنهاد میشود.

بیشتر بیماران بعد از عمل لیزیک حدود دو تا سه ماه از عینک آفتابی استفاده میکنند و به همین دلیل حساسیت و تحریک نسبت به نور امری طبیعی تلقی میشود و به مرور برطرف میشود.

بعد از عمل لیزیک خودداری از انجام کارهای چشمی به مدت طولانی ضروری بوده و استفاده از عینک آفتابی و قطره اشک مصنوعی در گروهی از بیماران که حساسیت به نور در آنها بعد از عمل باقی مانده، بسیار کمککننده است.